முதல் தீக்குச்சி !!!

ஆயுதம் எடு ! ஆனவம் சுடு !! தீப்பந்தம் எடு ! தீமையைச் சுடு !!

அன்பான தமிழ் வலைப்பதிவர்களுக்கு வணக்கம்!

நான் வலைப்பதிவுலகிற்கு புதியவன்!!

வலைப்பதிவு தொடங்கவேண்டும் என்பது எனது நீண்ட நாள் ஆசை!!

வலைப்பதிவை தொடங்குவதற்காக நான் பல நாட்களாக பல தமிழ் வலைப்பதிவுகளை தொடர்ந்து வருகிறேன். தமிழ் மொழியின் பெருமையை கண்டு வியந்தேன்!!

இங்கு நான் கண்ட இரண்டு விஷயங்கள் என்னை மிகவும் சங்கடப்படுத்தியது, வருத்தத்திற்கு உள்ளாக்கியது...
  • சில வலைப்பதிவுகளில் சில குறிப்பிட்ட பதிவிற்கான விவாதங்களில் விவாதங்கள் ஆரோக்கியமானதாக இல்லை. எல்லை மீறி காணப்படுகிறது... மாறி மாறி வசை பாடியிருப்பதை அறிய முடிந்தது... ஏன் இப்படி?

நமது படைப்புகளை, திறைமைகளை வெளிக்கொணர கிடைத்த வலைப்பதிவை ஏன் ஆக்கப்பூர்வமாக பயன்படுத்தக்கூடாது?

நமது மாறுபட்ட கருத்தை ஏன் இவ்வாறு வெளிக்காட்ட வேண்டும்? தாய் மொழியில் உலகத்தமிழர்கள் அனைவரும் வலைப்பதிவில் நட்பு பாராட்டி வரும் வேளையில் இதன் மூலம் முகம் சுழிக்க வேண்டுமா?

  • சில வலைப்பதிவுகளில் குறிப்பாக மூத்த பதிவர்களின் சில வலைப்பதிவுகளில் கருத்துரை பகுதியில் பதிவிற்கான கருதுரையைத் தவிர மற்ற எல்லா அம்சங்களும் உள்ளன!!! கருத்துரைப்பகுதியை சாட்டிங் எனப்படும் அரட்டை பகுதியாக பயன்படுத்தி வருகின்றனர்!!!

அதற்குத்தான் கூகிள் டாக், யாஹூ மேசென்ஜெர் என பல வசதிகள் உள்ளனவே?

இதில் வேதனை என்னவென்றால் மூத்த பதிவர்கள் இவ்வாறு செய்வதுதான்...

பதிவு நன்றாக இருந்து கருத்துரை படிக்கும் போது இவ்வாறு சாட்டிங் அரட்டை இருப்பதால் விவாதங்கள் கருத்துக்கள் தடை படுகிறது...

அக்கருத்து அனைவரிடமும் சேர்வதில் சிக்கல் ஏற்படுகிறது...

சிந்திக்க வேண்டும்!!!

அனைத்து வலையுலக நண்பர்களுக்கும் முதல் வணக்கம்!

வலைப்பதிவை தொடங்கவேண்டும் என்ற எனது பல நாள் ஆசை நிறைவேறிவிட்டது!

பல நாட்களாக பல தமிழ் வலைப்பதிவுகளையும் பார்த்து பல தகவல்களை அறிந்து வலைப்பக்கத்தை வடிவமைத்து நமது வலைப்பதிவை அனைவரும் அறியப் பயன்படும் வலைதளங்களை பற்றி அறிந்து எப்படியோ வலைப்பதிவை தொடங்கியாயிற்று!

நாவல்களை படித்த, படிக்கும் பாதிப்பே என்னுள் எழுதும் ஆசையை உருவாக்கியது.

நன்றாக நினைவு இருக்கிறது!! ஏழாம் வகுப்பு படிக்கும் போது ஒரு ஞாயிறு அன்று எதேச்சையாக ஒரு நாவலை படிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. படித்து முடித்த பின்புதான் புததகத்தை வைத்தேன். அவ்வளவு ஆர்வமாக இருந்தது. அன்றிலிருந்து எனக்கு நாவல் படிக்கும் ஆசை தொற்றிக்கொண்டது.

அந்த முதல் நாவல் " கண்ணோடு கலந்துவிடு ". நாவலாசிரியர் "க்ரைம் சக்கரவர்த்தி திரு. ராஜேஷ் குமார் " அவர்கள். ராணி முத்துவில் வெளிவந்தது.

அன்றிலிருந்து இன்று வரை அவரது பல நாவல்களை படித்திருக்கிறேன், படித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்! க்ரைம் நாவலின் நிறந்தர வாசகன் ஆகிவிட்டேன். எனக்குள் எழுதும் ஆசை வளர்ந்திருந்தது பின்னாளில் தெரிந்தது.

ராஜேஷ் குமாரின் " எவரெஸ்ட் தொட்டு விடும் உயரம்தான் " நாவல் என்னக்குள் இருந்த எழுத்தாளனை வெளிக்கொணர்ந்தது. அந்நாவலில் கதை எழுவது எப்படி என்று அவ்வளவு அற்புதமாக சொல்லியிருப்பார். அவரின் முதல் சிறுகதை " பலி " உருவான விதம் பற்றியும் சொல்லியிருப்பார்.

நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் நான் சிறுகதைகளை எழுத தொடங்கினேன். ஒன்பதாம் வகுப்பு படிக்கும் போது எங்களது வகுப்பில் எனது மூன்று சிறுகதைகள் வாசிக்கப்பட்டது. பிறகு பத்தம் வகுப்பு, பனிரெண்டாம் வகுப்பு கல்லூரி என பிஸி ஆகி அனைத்தும் தற்காலிகமாக நின்றுவிட்டது. சில நேரம் எழுத முயற்சி செய்ததுண்டு. ஆனால் க்ரைம் நாவல் படிப்பது மட்டும் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தது.

இப்பொழுது மீண்டும் வலைப்பதிவு மூலமாக வாய்ப்பு கிடைத்திருக்கிறது. ஆனால் கதை எழுதுவேன் என்று தோன்றவில்லை. என்னை பாதித்த, பாதித்துகொண்டிருகும் விஷயங்களைப்பற்றி எழுதுவேன் என்று நினைக்கிறேன்.

சமூக அக்கறை வளர்ந்ததற்கு ராஜேஷ் குமாரின் நாவல்களும் மிக முக்கிய காரணம்.

இனிவரும் பதிவுகளில் எனது மன வலிகள், உணர்வுகளைப்பற்றி எழுதப்போகிறேன்.

வலைப்பதிவிற்கு வந்த அனைவருக்கும் நன்றிகள் பல!